Na ruim vijf jaar op deze plek blogjes te hebben geschreven, is het tijd voor een nieuwe start. Wie nu denkt: 'Help, je gaat toch niet stoppen met bloggen?' allereerst bedankt voor je waardering! En nee, ik ga niet stoppen met bloggen. Ik ga vrolijk verder met bloggen, maar op een nieuwe plek. Hier om precies te zijn: http://forwartblog.wordpress.com/.

Heel hartelijk welkom om op die plek verder mee te lezen en reacties achter te laten. 

Het afgelopen siezoen heb ik een jaarcursus Grafisch Ontwerpen met behulp van Digitale Media gevolgd bij het UCK. Dat was leerzaam en inspirerend bovendien. Sommige mijzelf aangeleerde vaardigheden kon ik uitbreiden en een heleboel nieuwe dingen leerde ik. Technische aspecten zoals het (beter) werken in Photoshop, Illustrator en InDesign, maar vooral ook het conceptuele proces dat aan een ontwerp voorafgaat. Het is iets waar ik in de toekomst in wil groeien, omdat tekst en beeld al heel lang mijn passie zijn. Dat betekent dat ik een portfolio moet gaan opbouwen en ervaring op gaan doen. Deze zomer investeer ik daarin, de 'vaste' klussen liggen toch op hun gat. Ik vind het heerlijk om zo zelfstandig creatief bezig te kunnen zijn. Ik heb nu twee dingen gemaakt die ook echt gebruikt gaan worden, namelijke een logo voor het kinderwerk in onze kerk en één voor Meinoud, die nu en dan personen en bedrijven van juridisch advies voorziet en wel iets heeft aan een eigen huisstijl.

Het logo van het kinderwerk heb ik qua kleuren volledig laten aansluiten bij de nieuwe huisstijl van onze kerkelijke gemeente: http://www.utrecht-centrum.nl/. Ik heb tevens de Nieuwsbrief die we tegenwoordig driemaal per jaar maken opnieuw vormgegeven. 

Voor Meinoud heb ik een logo gemaakt dat iets zegt over de aard van zijn werk, namelijk enerzijds het juridische aspect. Door de stapels papieren die Mart (ook jurist) soms meeneemt en het vele schrijfwerk dat hij doet plus al de dossiers waarover hij het vaak heeft associeerde ik dit met een vierkant, tevens ook de vorm van een beeldscherm. Het menselijke aspect eraan, namelijk de hulpvraag, het luisteren, het adviseren heb ik in een cirkel geprobeerd weer te geven. 

Tja, en nu maar hopen op betaalde klussen! Plus mijn eigen huisstijl maken!

Inspiratiebron: Het werk Orgone/Sleep/Dinette Skull uit 1998 van Atelier (Joep) van Lieshout.

Opdracht: Van Abbedabbedoeboek, een fantastisch kunstboek voor kinderen met leuke opdrachten.

Bedenker en uitvoering: Shafiqi 

Daar stonden we dan, Mart en ik… Gearomd zwaaiden we de grote gezinsbak van Mart zijn zus na waar onze twee neven Matthijs (14 jaar) en Joël (10 jaar) in zaten. Samen liepen we weer terug naar ons huis. Een stilte viel over ons huishouden en ik voelde opeens hoe moe ik was. NIet zo vreemd na vier geweldige, maar ook intensieve, dagen tante-zijn. Want toen ik mijn gedachten er eens over liet gaan, realiseerde ik mij dat ik al vier dagen achtereen in de weer was met neefjes en nichtjes. Dat ik dat ook gewoon kan doen zonder mijzelf te verliezen of volledig uitgeput te raken, maar door te genieten en de tante te zijn die ik graag wil wezen! 

Vrijdag

Het begon allemaal op vrijdagmorgen om 6.30 uur toen ik in de auto stapte om een dagje op Jelle te passen. Ik was er al voordat hij wakker was. Uiteraard keek hij enigszins vreemd op toen hij niet zijn vader of moeder om de hoek van de slaapkamerdeur zag komen, maar zijn tante. Heel even was er een pruillip en een huiltje, maar Jelle is een vrolijke kerel, dus het leed was gauw geleden en vanaf dat moment was het één groot feest. Ik ontdekte dat Jelle mij nadeed als ik hoestte en ik vond dat uiteraard geweldig grappig. Vooral toen hij ook nog eens de hand voor de mond ging doen, toen ik dat voordeed. Samen fietsten we half Houten door naar pake en beppe waar ik opnieuw ontdekte wat voor een geweldige pake mijn vader is. Zo moet hij als heit ook zijn geweest en wat hebben mijn broertjes en ik daarmee geboft! En nog steeds! Het grappige is dat het meteen een feest van herkenning oproept. Alsof mijn jeugd zich weer opnieuw voor mijn ogen afspeelt. Heit die lekker gek doet, mem die toekijkt, registreert, intens geniet en voor het natje en droogje zorgt en een kind dat zich dat alles wel laat gevallen. Was ik niet ooit dat kind? Keek ik ooit niet zo toe als mijn heit Tamme of Gerben in de lucht zwiepte? Vage en vroege herinneringen worden geprikkeld, niet alleen bij mij. Het is alsof ik Tamme zie in de kleine Jelle en zelfs wel iets van mijzelf. Maar ook van Josje en haar familie. Een interessant proces! 

Zaterdag

Vrijdagavond lag ik in mijn bed wat te piekeren over de volgende dag. Ik had nog zoveel te doen en om 16.00 uur werden we verwacht bij mijn zwager en schoonzus voor een Afternoon Tea met mijn hele schoonfamilie. Ieder jaar proberen we rond de geboortedatum van mijn wijlen schoonvader samen te komen. Dat is meestal ook vlak voor de zomervakantie, dus een mooi moment om iedereen te ontmoeten. Maar goed, ik moest ervoor nog boodschappen doen, scones bakken, sandwiches maken en de boel in orde te maken voor het logeerpartijtje van Matthijs en Joël dat er op zou volgen. In de avonduren leek dat erg ingewikkeld en onoverzichtelijk, uiteraard viel dat overdag reuze mee en was alles op tijd klaar en konden we genieten van heel veel heerlijkheden en lekker bijkletsen. Na afloop namen we twee van de drie neven van Mart's zijde mee naar Utrecht.

Zondag

Uiteraard begonnen we deze dag met een bezoek aan de kerk, gelukkig iets later dan normaal. In de middag trek ik me even terug om bij te tanken, terwijl de mannen zich beneden met de WII prima vermaken. Daarna krijgen we nog meer mensen over de vloer. Johannes komt (geen tantezegger, wel een neef) en vriend M. Samen spelen we Kolonisten en daarna maak ik een grote pot eten klaar met een heleboel kippenpootjes. Johannes maakt mijn dag helemaal goed door op te merken dat ik weet hoe ik een man moet verwennen en ik kan me een beetje indenken hoe zijn moeder zich moet hebben gevoeld omringd altijd door vijf jongens. En ach, ik ben het zelf ook wel gewend om als vrouw in de minderheid te zijn. Ik vind het een gezellige boel. 's Avonds gaan mijn neven (inclusief de neef die geen tantezegger van mij is) naar het pleintje in de buurt om te voetballen en basketballen, terwijl Mart gaat schaken met M. De avond wordt afgesloten met Top Gear.

Maandag

Niet helemaal onverklaarbaar werd ik gisteren wakker met ongelooflijke kramp in mijn linkerkuit. Dat krijg je ervan als je ongeoefend gaat sporten met een stel jonge kerels. Mart is naar zijn werk en vandaag staat het zwembad op het programma. Shafiq en een buurjongen gaan ook mee. Weer ben ik omringd door slechts wezens van het andere geslacht. Maar het is dolle pret en in het zwembad ronddobberen heb ik al in tijden niet meer gedaan. Het geeft me een heerlijk vakantiegevoel en na afloop ben ik lekker loom en ruik naar chloor. Die avond bak ik een stapel pannekoeken, speel ik nog een potje Kolonisten met de jongens en dan is Yvonne alweer daar. Blij haar jongens weer te zien.

Zo kijk ik dankbaar en enigszins duf terug op een heerlijk lang weekend! En om mijn lijstje maar weer eens aan te vullen, ik ben dankbaar voor:

0376 Liedje, ons prachtige nichtje, al een hele dame,

0377 Matthijs, een heerlijk sociale en sportieve knul,

0378 Steef, die ook een echte puber aan het worden is en enorm verandert,

0379 Joeltje, fanatiek en vrolijk ventje,

0380 Essie, sweet as ever,

0381 Chrissie, lekker eigenwijs droppie,

0382 ons schattige pleegnichtje, die het heel goed doet,

0383 een gezellige middag met de schoonfamilie,

0384 een schoonzus die zoveel liefde heeft voor kinderen in nood,

0385 heit en mem die zo leuk zijn als pake en beppe!

Sinds het tragisch verongelukken van ons katertje Kimi vorig jaar, wil ik niet meer dat onze katten 's nachts buiten zijn. Ik ben daar heel stellig en koppig in en wek daarmee op zijn minst verbazing en op zijn sterkst een zekere spot op bij vrienden en kennissen. Maar dat kan mij niet schelen. Het zijn mijn beesten en de gruwelijke vondst van die zomerse zondagochtend staat me nog helder voor ogen. Ik weet dat ik het leven van onze katertjes niet kan garanderen en ik wil ze in geen geval hun vrijheid om buiten te zijn niet ontnemen, maar ik hou wel graag enige controle. Daarom trek ik er iedere avond op uit als de katten niet binnen zijn. 

Heikki is meestal niet zo'n probleem. Ik verdenk hem van sympathie voor de Islam, want hij houdt zich het liefst op in de tuin bij de moskee. Een mooie tuin trouwens, ik begrijp best dat hij het daar naar zijn zin heeft. Ik loop er zelf graag langs, want het is fraai aangelegd en wordt goed onderhouden. Mijn Marokkaanse buurvoruw lacht hard om de gedachte dat mijn kat eigenlijk stiekem moslim is, maar ik kan er bijna de klok op gelijk zetten dat ik hem daar vindt. Als ik hem roep, komt hij mauwend vanuit het struikgewas op mij af en loopt netjes met mij mee naar huis. Alhoewel hij gisteren een kleine detour maakte over één van de begraste bulten die onze buurt rijk is en die momenteel weelderig begroeid is met hoog onkruid. Daardoor stuitten wij samen op een egeltje, waar ik samen met Heikki minutenlang naar heb staan staren. Toen heb ik Heikki opgepakt en het huis ingedragen. Hij is een lieve, gewillige kater en een gewoontebeest bovendien. No problems dus.

Maar dan Mika, dat is een ander verhaal. Zo mak en zachtaardig als Heikki is, zo eigenzinnig en tegendraads is onze Mikkie. De hele dag ligt hij een beetje lui te dutten, zijn oogjes lodderig en scheel in zijn hoofd door de warmte. Totdat het afkoelt en hij weer bijkomt. Dan begint zijn avond. Geconcentreerd loopt hij door de buurt op zoek naar muisjes en insecten. Als ik eraan komt, blijft hij staan, kijkt mij wantrouwend aan en spurt weg zodra ik binnen een straal van een meter in zijn nabijheid ben. Zo ging het ook gisterenavond. Zat hij aan het begin van mijn jacht nog op het pleintje pal achter onze tuin, een paar minuten later bevond ik me op de bult buiten ons blok. Al mijn gesmeek en geloop had geen enkele uitwerking. Mika ging geheel zijn eigen gang. Het enige wat effect bleek te hebben, was gooien met een vruchtje. Daar rende hij achteraan, totdat ik in de buurt kwam. Zo gooiend wist ik hem weer bij de tuin te krijgen, maar toen vloog hij weg naar het parkeerterrein naast ons blok. Daar kan ik niet komen en met geen mogelijkheid kreeg ik hem weer aan mijn kant van de hekken. Toen was ik het zat en ben naar bed gegaan. Ik mag dan een wil hebben, tegen die van Mika kan ik niet op.

Uiteraard was ik degene die om 01.00 uur mijn bed uitkon om de deur open te doen en toch ben ik dan blij het koppie weer te zien, zijn gemauw te horen en het beest langs mijn benen voelen strijken. Blij dat ik mijn beestenbende weer binnen heb!

Wat is geschiedenis?

Dit was zonder twijfel de moeilijkste vraag van deze dag. Als achtjarige – en gezegend met een gezonde dosis nieuwsgierigheid – stelt Shafiq mij regelmatig interessante en vaak niet eenvoudig te beantwoorden vragen. Gisteren werd mij bijvoorbeeld gevraagd waarom een klok geen 20 uren heeft. Alledaagse dingen, waar ik als volwassene zo aan gewend ben, zijn voor deze opgroeiende jongen grote raadsels. Het is heerlijk om door de ogen van zo'n kereltje mee te kijken en antwoorden te formuleren op de vraagstukken die mij worden voorgelegd.

Wat is geschiedenis?

Tja, wat is geschiedenis? Ik herinner mij discussies op de middelbare school waarbij leerlingen aan de geschiedenisleraar vroegen wat voor nut het had om de historie te bestuderen. Ik begreep het nooit. Nut of geen nut, wat maakt het uit? Het is toch ontzettend leuk om dingen over vroeger te weten? Kom op, geschiedenis is toch veel leuker dan wis- en natuurkunde. Wat heb je daar nou aan? Het klassieke twistpunt tussen alpha en beta!

Wat is geschiedenis?

Wat is geen geschiedenis? Alles is geschiedenis. Wat vandaag was, is voorbij. De dag vatten Shafiq en ik samen in een klein boekje met fotootjes, wat zinnen en een zaadhulsel van de Judaspenning. Om deze dag te herinneren en de dingen die we leerden te onthouden. We schreven onze eigen geschiedenis en het staat nu te boek als een goede dag, een gezellige dag, een leerzame dag.

Wat is geschiedenis?

Geschiedenis is dat wat gebeurt is. De geschiedenis helpt ons te begrijpen waar de gebouwen om ons heen vandaan komen. Wie ze heeft gebouwd, wanneer en waarom. Het verklaart waarom er onder de Domkerk een 1.000 jaar oude vloer ligt en waarom er achter het conservatorium op de Mariaplaats een tuin is met een kloostergang. De geschiedenis heeft bepaalt waarom een Judaspenning vernoemd is naar ´s werelds meest bekende verrader. Geschiedenis heeft mij gebracht waar ik nu ben. Geschiedenis laat sporen na en voor wie van spoorzoeken houdt kan dat een uitdaging zijn.

Dat is geschiedenis en als je naar Groep 5 gaat, dan krijg je het voor het eerst als vak aangeboden. En als je in Groep 7 zit leer je over de beeldenstorm, vertelde een jongetje in de Domkerk ons. De volgorde maakt niet zoveel uit, maar Shafiq is er klaar voor! Geschiedenis wordt vast een heel tof vak voor hem!

Tien jaar geleden was het net zo'n dag als nu; grauwig en on-zomers. 's Ochtends heel vroeg zat ik – na nauwelijks geslapen te hebben – bij de kapper. Mijn haar dat een week ervoor geknipt en voorzien van highlights was, werd keurig opgestoken. Mijn beste vriendinnetje voegde nog een paar zijden blommetjes toe aan het geheel. Daarna raceten we naar het huis van mijn ouders, alwaar ik mij in een prachtige witte jurk met roze rozenknopjes hees. Dat klinkt kitscherig, die bloemetjes, maar in werkelijkheid was het zeer chic. Opeens was ik de bruid! Ik, Frouckje van der Wal, bruid! Het overviel mij. Iedereen keek naar mij en riep 'oooch' en 'aaaah' en ik, ik vond het overweldigend. Kon het echt waar zijn dat ik vandaag ging trouwen? Ja dus! Even nam ik Mart apart, jij en ik, daar gaat het om vandaag.

De rest van de dag is in een soort roes voorbij getrokken. Wat een indrukken, wat een feest, wat een lieve mensen allemaal. Trouwen in het stadhuis waar ik tot kort ervoor gewerkt had door mijn voormalige werkgever, raadslid en fractievoorzitter van de ChristenUnie Roel Freeke. Foto's maken in de Pandhof en het Academiegebouw. Felicitaties, cadeautjes, taart, High Tea en stukjes in de oude Hortus bij het Universiteitsmuseum waar ik stage had gelopen. Hilarische momenten tijdens het maken van de groepsfoto's en uiteindelijk 's avonds feest in het Griftpark. Nee, geen kerkdienst. Daar had ik destijds de energie niet voor, maar wel een voorbede in de dienst op zondag. Daar hebben we ook nooit een moment spijt van gehad. Geloof gaat niet om rituelen, het zit vanbinnen. 

Wat een dag was dat. En wat een feestelijk moment toen we 's avonds thuiskwamen en alle cadeau's daar al stonden. Zo heerlijk, een dag waarop je aan niets hoeft te denken, omdat je ceremoniemeesters dat voor je doen!

Tien jaar geleden is dat nu alweer. Ik kan me dat bijna niet voorstellen. Tien jaar… dat is lang! We zijn nog steeds bij elkaar en hebben het goed samen. Niet meer die jonge mensen van toen, maar een beetje ouder, een beetje wijzer en iets minder naïef. Het was niet altijd makkelijk. Mart kampte met gezondheidsklachten en overgewicht, ik had mijn gebrek aan energie en andere psychische klachten, we verloren Mart zijn vader onverwacht vroeg. Dat waren de moeilijke dingen, maar die hebben we overleefd. De mooie dingen waren er ook, het samen-zijn, initmiteit en de band tussen ons, een goede baan voor Mart, een heerlijk huisje met lieve buren aan het Spinozaplantsoen en later ons eigen huis met tuin. De volkstuin waar we samen zoveel plezier aan beleven, de katten die ons leven huiselijker maken, lieve vrienden en familie in de buurt. 

Oftewel, een heleboel om dankbaar voor te zijn!

Het is echt ongelooflijk, maar elke keer trap ik er weer in.

Dan 'doe' ik bijvoorbeeld de was, daarvoor is het dan inmiddels allang weer de hoogste tijd. Als een berg zie ik er tegenop om mij door de stapel heen te werken. Dus stel ik het uit, heb ik opeens een heleboel andere belangrijke klusjes. Tot het moment aanbreekt dat ik er echt aan moet geloven. Mijn timer gaat op een half uur, dan blijft het nog een beetje overzichtelijk. Ik pak het bovenste vod van de stapel en besluit of het gevouwen, gestreken of gewassen moet worden en werk zo steeds een beetje weg. Soms lukt het zelfs om 'bij' te zijn. Dan ben ik zo blij en daar is ie dan, die onvermijdelijke valkuil. 'Ik heb de was gedaan. Ik ben ervan af', denk ik. En ik vergeet voor het gemak dat de was er altijd is. Ik negeer dit gewoon, wil het niet weten. Ik heb de was gedaan! Nou niet moeilijk doen! Ondertussen groeit de stapel weer en het hele riedeltje begint overnieuw.

Het is niet alleen de was overigens. Waarom moet elke ochtend die vaatwasser weer leeggeruimd? En de koelkast? Ik WEET het, die moet allang schoongemaakt. Het is gewoon niet gezond meer. De ramen, wat zal de ramenwasser wel niet denken? Hij maar boenen aan de buitenkant, maar die binnenkant? Onveranderlijk. Klusjes, ze komen steeds weer opnieuw. Of beter, ze houden nooit op. Ze zijn mijn eeuwige strijdpunten. Het bed opmaken, wat een ramp! De vloer dweilen, zovéééél werk. 

Het zal allemaal wel tussen de oren zitten, maar zo worstel ik met mijn huishouden. Ik weet dat ik in de loop der jaren vorderingen heb gemaakt. Toch heb ik maar weer eens een paar nieuwe mantra's tot mijn repetoire gemaakt: 

- Ik ruim de rommel op achter mijn kont.

- Ik rond af waar ik mee bezig was.

- Ik doe elke dag kort, een paar klusjes en zet daarvoor de timer.

- Iedere dag een beetje doen, helpt mij om meer overzicht te krijgen.

Of het helpt? Vast wel. Ik hoop in ieder geval mij op die manier wat goede gewoontes aan te leren, maar tjongejonge… het kost me wel moeite hoor. Gelukkig kan ik mijzelf dan wel weer als beloning toestaan om er een blogje over te schrijven. Er zijn namelijk een heleboel dingen die mij absoluut geen moeite kosten. Huishoudelijke klusjes zijn er helaas niet bij. Mijn respect voor alle mannen en vrouwen met schoonmaaktalenten! Weet wat je hebt!

Nog niet zo lang geleden bombadeerde ik Eline tot één van mijn Superwomen. Vandaag is er van haar een gastblog verschenen op de site Vrijspraak over de gevolgen van seksueel geweld voor jonge meiden, waar ik de geïnteresseerde lezer graag op wil attenderen. 

Eline schrijft hier heel open en eerlijk over seksueel misbruik vanuit haar eigen ervaringen en werk met meiden die hier mee te maken hebben (gehad) voor hun zestiende levensjaar. Goddank heb ik die ervaring niet, maar ook ik ken jonge vrouwen die onder andere door seksueel misbruik emotioneel ontwricht zijn geraakt. Ik heb ze meegemaakt, totaal in de war en vol verdriet. Eline constateert dat er over daders veel geroepen wordt, maar dat voor de slachtoffers vaak maar zo weinig woorden zijn. Je zou denken dat de slachtoffers degenen zijn die voorop lopen in deze scheldpartijen, maar mijn ervaring is dat de meiden die misbruikt zijn, vooral zichzelf de schuld geven en heel slecht over zichzelf denken. De wereld op zijn kop, lijkt dat wel. Maar zo gaat het wel vaak.

Gelukkig deel ik ook de ervaring van Eline dat mensen meer veerkracht hebben, dan ze soms voor mogelijk houden. Ik heb gebroken meiden weer op zien leven, hoop zien krijgen, zien lachen en zingen, weer mens zien worden! Genezing is mogelijk, ook als wonden diep zijn. Ik wil daar niet makkelijk over doen. Wat gebeurt is, kan nooit ongedaan gemaakt worden. Littekens blijven altijd zichtbaar en kunnen soms pijnlijk steken. De weg naar heling kan lang en moeizaam zijn. Maar een leven dat gebroken is, is niet een zinloos leven. God zelf opent ons de ogen voor kwetsbaarheid. In zijn Koninkrijk zijn sterken zwak en zwakken sterk. De wereld op zijn kop. Hij zegene alle gebrokenen van hart!

En nogmaals, petje af voor Eline!